Weekenddocumentaire: Until The Light Takes Us

Vorig jaar uitgekomen en ondertussen uiteraard op YouTube te vinden: de documentaire Until The Light Takes Us. Helaas wel voorzien van Poolse ondertiteling, maar een ander kon ik zo snel niet vinden. Origineel is het onderwerp niet echt, want voor de zoveelste keer gaat het weer eens over de gebeurtenissen in Noorwegen van begin jaren '90.

Het aardige aan deze documentaire is dat we Fenriz vrij uitgebreid te horen krijgen. Mensen die denken dat hij een soort hyperdemonisch leven leidt zullen wel teleurgesteld zijn, want Gylve blijkt een rustige, vriendelijke vent te zijn die gewoon van rauwe metal houdt en goed kan lachen. 

Downloaden kan natuurlijk ook. Isohunt staat er vol mee. Kijk maar. Is YouTube goed genoeg? Ziehier deel 1, de rest komt vanzelf langs.

Weekenddocumentaire: Dunkelheit...

...The Story of Varg Vikernes.

Gisteren had ik het al over de nieuwe van Burzum. Die viel een beetje tegen, maar vergeleken met wat Vikernes maakte toen hij nog in de gevangenis zat was het geweldig.

Voor de luie zondagmiddag een documentaire over hoe hij destijds eigenlijk in de gevangenis terecht is gekomen. Uiteraard voor vrijwel iedereen inmiddels een heel bekend verhaal, maar ach, het is best interessant om Vikernes er zelf eens over te horen.

Een downloadbare versie kon ik niet vinden, maar op YouTube is het geheel te bekijken.

Deel 2 staat hier.

De nieuwe Burzum

Er was een tijd dat alles dat Burzum uitbracht met gejuich door de zwarte menigte werd ontvangen. Er was een tijd dat alles dat Burzum uitbracht met afschuw terzijde werd geschoven. Kort nadat Vikernes de gevangenis had verlaten waren we weer even terug in de tijd van de hypnotiserende black metal. Belus was echt een klassiek Burzum-album.


Met het recent verschenen Fallen is dat jammer genoeg anders. Niet dat het slecht is, maar dit klinkt eerder als een soort slecht opgenomen mix van matige popmuziek en metal. Het heeft ergens nog wel een duidelijk Burzum-geluid, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die hiervan oprecht kunnen genieten. Af en toe is het meezinggehalte wel erg hoog. Met een beetje moeite zijn hier nog wel wat Eurovisie Songfestival-liedjes uit te destilleren.

Jammer, jammer, jammer... Toch hebben? Hier staat hij. Na een keer of drie luisteren blijkt het toch nog wel een aardige plaat te zijn...